رئیس جمهور؛ مجری یا منتقد؟!

هیچ چیز مرا به اندازه کسانی که در جایگاه بلند یک مسئولیت اجرایی ایستاده و به جای اجرای طرح ها و برنامه های حیطه اختیاراتی خود از توان و قدرت ملت در رفع مشکلات جامعه سخن می گویند؛ آرزده نمی کند.
یکی نیست به این آقای روحانی که گاهی یادش می رود رییس جمهور است و سعی می کند با گریز از منبر زدن های زیرکانه فقط در نقش یک منتقد ظاهر شود؛ بگوید جناب آقای رییس جمهور؛ این نظام به اندازه کافی در داخل و خارج از اپوزوسیون برخوردار است. ما به یک منتقد و سخنران حکومتی نیاز نداریم. ما به تعدادی مردان عمل در حوزه سیاست نیاز داریم که با شکستن قالب های کهنه شعار گونه و حرف های ویترینی و عوامفریبانه دِمُده شده در خصوص قدرت مردم شهادت طلب، انقلابی، وطن پرست، همیشه درصحنه،بزرگ و ......خود آستین ها را بالا زده و بدون ترس از لابی های سیاسی و قدرت های اقتصادی مافیایی؛ دردی از دردهای مزمن این جامعه را درمان کنند.
مسأله ای که امروزه در جامعه ما به شکل یک مانع اساسی در پرداختن به مشکلات جامعه عمل می کند؛ این است که مشکلات مربوط به گروه های مختلف جامعه تبدیل به ابزاری برای تسویه حساب های جناحی می شوند.
مدتی بر معضلات اجتماعی سرپوش می گذاشتند که طرح این ها بهانه دادن به دست بیگانگان است. کم نبودند هنرمندان و کارگردانانی که به خاطر ترسیم چهره کریه فقر و فساد زیر پوسته بزک کرده متن و حاشیه شهرها و یا طرح دردهای جامعه روستایی توسط حاکمیت به بیگانه گرایی و ضدانقلابی بودن متهم شدند!
مادامی که دولت و ملت به عنوان دوقطب رو در رو و دارای حقوق و تکالیف منفک از هم در ذهنیت سیاسی جامعه تعریف نگردند؛ مشکلات مردم فدای مصلحت گرایی و انتقام جویی های جناحی خواهد شد.
به زعم اینجانب؛ تمامی کسانی که به آقای روحانی رای داده اند؛ بیش از مخالفان سیاسی وی می بایست بر روی مطالبات اصلی جامعه و وعده های داده شده در جریان انتخابات پافشاری کنند. لاپوشانی کردن کاستی های ایشان نه تنها مشکلی را حل نمی کند، بلکه بهانه ای خواهد بود در دست کسانی که آرزویی جز ناکارآمدی دولت ایشان را ندارند.
متأسفانه ناکارآمدی در دولت به اندازه ای نهادینه شده است که مسئولان تصور می کنند فقط زمانی باید اقدام به انجام کاری کنند که گزارشی از یک مسأله اجتماعی توسط گزارشگران شبکه های اجتماعی و یا رسانه های گروهی دیگر به دست آنها برسد.
این که رییس جمهوری از گورخوابی عده ای در این کشور، آن هم بیخ گوش پایتخت سیاسی، اظهار بی اطلاعی نماید؛ جای بسی تعجب است! و این در حالی است که مجموعه نیروهای اطلاعاتی و انتظامی زیر نظر ایشان، از ورود یک دختر خانم حتی با پوشش پسرانه به ورزشگاه ها بلافاصله مطلع شده و مانع ورود وی به ورزشگاه می شوند. و سالانه میلیاردها تومان از بودجه این مملکت برای کنترل موی دختران زیر مقنعه و روسری آنها هزینه می شود.
آقای روحانی به عنوان رییس قوه مجریه که کار تنظیم لایحه بودجه را بر عهده دارد؛ می بایست بداند که مادامی که در این کشور حتی یک نفر بی خانمان وجود دارد، پرداخت کردن وام های با عوض و بلاعوض به کشورهای دیگر حرام است و تصمیمی است در پیشگاه ملت نابخشودنی.
زنهار از روزی که وجدان این مردم نیز به سان وجدان های تعدادی از سیاسی به بی تفاوتی عادت کند!
بابااوغلی